Kto to jest PINK PUFFER i BLUE BLOATER?

 

POChP to choroba charakteryzująca się ograniczeniem przepływu powietrza w drogach oddechowych i m.in. dusznością. Ograniczenie przepływu powietrza spowodowane jest chorobą małych oskrzelików i zniszczeniem miąższu płuc. Zmiany te nie zawsze występują jednocześnie i ich nasilenie jest zmienne. Przewlekłe zapalenie powoduje zmiany strukturalne, zwężenie małych dróg oddechowych i uszkodzenie miąższu płuc, które prowadzi do utraty elastycznych połączeń pęcherzyków płucnych z oskrzelikami końcowymi i zmniejsza sprężystość płuc.1

 

Rozedma to zniszczenie części płuc odpowiadającej za wymianę gazową. Przewlekłe zapalenie oskrzeli to występowanie co najmniej od 2 lat przez minimum 3 miesiące w roku produktywnego kaszlu, związane ze zmianami zapalnymi w ścianie oskrzeli.2

 

Biorąc pod uwagę objawy kliniczne i wygląd chorego, wyróżniano dawniej dwa typy osób chorujących na POChP. Pierwszym był tzw. różowy dmuchacz (ang. „pinkpuffer”). Jego cechy charakterystyczne to:

- szczupła budowa ciała,

- wydłużona klatka piersiowa,

- podczas oddychania charakterystyczna podparta postawa ciała – unieruchamianie obręczy barkowej (podpieranie się rękami), by utrzymać klatkę piersiową w czasie wydechu i ułatwić przepływ powietrza,

- oddychanie zwykle przez zwężone usta (wydłużenie fazy oddechowej),

- silniej rozwinięte mięśnie oddechowe dodatkowe,

- oddychanie z dużym wysiłkiem,

- silnie odczuwana duszność.

 

W obrazie choroby u pacjentów „pinkpuffer” przeważały objawy rozedmy.

 

Drugim typem chorego był tzw. siny sapacz (ang. „bluebloater”). Charakterystyczne w jego wyglądzie były:

- otyłość,

- obrzęki,

- wyraźna sinica nosa, ust, uszu, opuszków palców 2,

- mniej odczuwana duszność.

 

U tych chorych dominowały objawy przewlekłego zapalenia oskrzeli, częściej dochodziło u nich do niewydolności oddechowej.3

Najczęściej jednak u chorych na POChP występuje kombinacja cech odpowiadających obu opisanym powyżej fenotypom.

Obecnie powyższy podział nie jest już stosowany. Klasyfikacja, a co za tym idzie - także sposób leczenia chorych na POChP, opiera się przede wszystkim na wyniku badań spirometrycznych, ocenie czynników ryzyka choroby i nasileniu objawów (duszności, kaszlu, ilości odkrztuszanej wydzieliny).1

 

 

1. GOLD 2018

2. Chyczewska E., Na pełnym oddechu, MEDYK BIAŁOSTOCKI, Marzec 2011, NR 98

3. Brodnicka I., Choroby współistniejące z POChP a ocena pacjentów w prognostycznej skali BODE, rozprawa na stopień doktora nauk medycznych, Poznań, 2011

Chiesi/MS/TTA/36/2018